Do Fundacji zgłosiła się matka trojga małych dzieci, które zostały umieszczone w rodzinie zastępczej w wyniku trudnej sytuacji rodzinnej związanej kryzysem psychicznym ojca dzieci. W tamtym czasie ojciec został umieszczony w szpitalu, natomiast skomplikowana sytuacja rodziny doprowadziła do decyzji o umieszczeniu dzieci w pieczy zastępczej.
W wyniku poważnego kryzysu zdrowotnego matki i jej hospitalizacji, sąd zdecydował o umieszczeniu dziecka pod opieką babci. Decyzja ta była niezrozumiała dla ojca, ponieważ nie został on pozbawiony ani ograniczony we władzy rodzicielskiej. Ojciec napotykał na trudności w podejmowaniu decyzji dotyczących córki, w tym w dostępie do informacji i organizowaniu niezbędnych konsultacji psychologicznych. Zabiegał o rozszerzenie kontaktów i możliwość sprawowania bezpośredniej opieki.
W szkole doszło do incydentu przemocy rówieśniczej. W odpowiedzi na to zdarzenie pedagog szkolny, we współpracy z psychologami, zorganizował warsztaty profilaktyczne dla uczniów, mające na celu przeciwdziałanie przemocy.
Podczas zajęć dziewczynka, została wyprowadzona z sali lekcyjnej, ponieważ jej zachowanie zaniepokoiło psychologów i – bez wiedzy oraz zgody rodziców – poddana została indywidualnej rozmowie dotyczącej sytuacji rodzinnej. W szczególności pytania miały dotyczyć ewentualnych przypadków przemocy w jej domu.
Kobieta zareagowała podniesionym głosem i stanowczo chwyciła dziecko za rękę prosząc go o zaprzestanie takiego zachowania. Psycholog zinterpretowała zachowanie matki jako przejaw przemocy i uruchomiła procedurę Niebieskiej Karty. Następnego dnia w domu pojawiła się policja, a później kurator sądowy. Rodzina została objęta postępowaniem, które stało się dla nich trudnym doświadczeniem.
W ramach postępowania prokuratorskiego przesłuchano świadków i zgromadzono obszerny materiał dowodowy. Prokurator stwierdził jednoznacznie, że brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, iż w rodzinie Weroniki dochodziło do przemocy, a sama sytuacja była wynikiem wpływu osób trzecich. W uzasadnieniu podkreślono, że relacje rodzinne przed zgłoszeniem miały charakter prawidłowy, a zachowanie dziewczynki nosiło znamiona działania pod wpływem manipulacji.
Rodzina przez lata żyła w napięciu. Ojciec nadużywał alkoholu, wszczynał awantury i stwarzał realne zagrożenie dla bezpieczeństwa domowników. Wobec niego wszczęto procedurę Niebieskiej Karty – zgodnie z Ustawą o przeciwdziałaniu przemocy domowej.
Początek sprawy był wynikiem donosu sąsiadki, której przeszkadzały codzienne odgłosy dużej rodziny i bawiących się dzieci – zupełnie naturalne w przypadku rodziny wielodzietnej. W tym samym czasie w szkole odnotowano wypowiedź jednego z synów, chłopca w spektrum autyzmu, który powiedział, że „tata uderzył braciszka”
Psycholog prowadzący upierał się przy tezie niedożywienia, naciskał na hospitalizację psychiatryczną i dożywianie na oddziale pediatrycznym, a rodzicom rekomendował przymusowe strategie żywieniowe w postaci kar i ograniczeń. Coraz częściej wracał też wątek rzekomych zaniedbań rodzicielskich. W praktyce oznaczało to cotygodniowe ważenie i pytania o przyrost masy, które dziewczynka odbierała jako stygmatyzujące i zawstydzające. Zaczęła unikać wizyt, nasilił się lęk związany z jedzeniem i samym kontaktem terapeutycznym.
Rodzina od wielu lat była aktywnym i dobrze znanym uczestnikiem życia społecznego. Troje dzieci uczęszczało do lokalnych szkół, a rodzice pozostawali w stałym kontakcie z nauczycielami, wykazując żywe zainteresowanie edukacją i rozwojem swoich dzieci. Mimo tego pozytywnego obrazu, rodzina została niespodziewanie objęta procedurą „Niebieskie Karty”.
Po tym, jak jej syn padł ofiarą przemocy szkolnej, kobieta przeniosła go do innej placówki, zapewniając bezpieczeństwo i ciągłość nauki. Mimo dopełnienia wszelkich procedur, szkoła rejonowa zgłosiła do sądu rodzinnego, że dziecko nie spełnia obowiązku szkolnego.