Według relacji rodziców dwóch uczniów regularnie dokuczało chłopcu. Wysypywanie zawartości plecaka, popychanie i deptanie po jego rzeczach miało stać się codziennością. Rodzice wskazują, że wychowawca nie podejmował zdecydowanych działań, uznając, że uczeń powinien sam nauczyć się radzić sobie w trudnych sytuacjach. W końcu, broniąc się przed kolegą, chłopiec ugryzł go. Sprawa trafiła do psychologa szkolnego. Po krótkiej rozmowie z siedmiolatkiem psycholog powziął podejrzenie, że w domu dziecka może dochodzić do przemocy.

Fundacja Rzecznik Praw Rodziców wyraża sprzeciw wobec obecnego kształtu obowiązkowej edukacji zdrowotnej. W naszej ocenie proponowane rozwiązania nie uwzględniają w wystarczającym stopniu konstytucyjnego prawa rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Znaczna część rodziców nie zdecydowała się na udział dzieci w zajęciach, co stanowi wyraźny sygnał braku społecznej akceptacji dla proponowanych zmian. Pomimo tego głosu, podejmowane decyzje nie uwzględniają w wystarczającym stopniu obaw i oczekiwań rodzin. Zwracamy uwagę na wprowadzanie treści o charakterze światopoglądowym bez poszanowania pluralizmu wartości oraz na przedstawianie części zagadnień jako interpretacji społecznych, a nie neutralnej wiedzy. Niepokój budzi także brak jednolitych i powszechnie dostępnych materiałów dydaktycznych, co prowadzi do dowolności w realizacji zajęć. Wskazujemy na rozszerzanie zakresu treści poza obszar zdrowia i biologii oraz na zacieranie granicy między przekazywaniem wiedzy a kształtowaniem postaw uczniów. Krytycznie oceniamy sposób przedstawiania niektórych zagadnień, w tym macierzyństwa, które ukazywane jest głównie przez pryzmat zagrożeń dla zdrowia psychicznego. Podkreślamy potrzebę zapewnienia rodzicom realnej możliwości decydowania o udziale dzieci w zajęciach. Sprzeciwiamy się poszerzaniu roli państwa w obszarze wychowania oraz marginalizowaniu roli rodziny jako podstawowego środowiska wychowawczego dziecka.

W wyniku poważnego kryzysu zdrowotnego matki i jej hospitalizacji, sąd zdecydował o umieszczeniu dziecka pod opieką babci. Decyzja ta była niezrozumiała dla ojca, ponieważ nie został on pozbawiony ani ograniczony we władzy rodzicielskiej. Ojciec napotykał na trudności w podejmowaniu decyzji dotyczących córki, w tym w dostępie do informacji i organizowaniu niezbędnych konsultacji  psychologicznych. Zabiegał o rozszerzenie kontaktów i możliwość sprawowania bezpośredniej opieki.